۶ عادت نگارش دانشگاهی که باعث افزایش بهره‌وری می‌شوند

سه شنبه 22 اسفند 1396 ساعت 07:44 ب.ظ

راز طلسم یک فعالیت علمی پربار چیست؟ نویسنده در این مطلب دیدگاه‌هایی که از مصاحبه با گروه متفاوتی از دانشگاهیان به‌دست آمده را به اشتراک گذاشته، که از میان آنها تعدادی از عادات مشترک به چشم می‌خوردند. این عادت‌ها فعالیت‌های ساده از زمان بندی و تنظیم ضرب‌الاجل‌های خود ساخته تا مشارکت در پاسخگویی رسمی و غیر رسمی و استفاده از تکنیک‌های نوشتار آزاد را در بر می‌گیرند که به نویسندگان در نوشتار کمک می‌کنند.

«اخیراً مصاحبه‌های گستره‌ای با 23 محقق در بریتانیا، اروپا و امریکا انجام دادیم. ما به‌طور دلخواه گروه متفاوتی را انتخاب کردیم تا هیچ فرضیه‌ای بر اساس سن، برتری یا سابقه تحقیق نساخته باشیم. تجربه دانشگاهی بین شش ماه تا 27 سال و رشته‌های درسی از علوم اجتماعی، اقتصادی، کسب و کار و هنرها متفاوت بودند.

ما این کار را به عنوان بخشی از تحقیقمان برای بهبود توسعه prolifiko- یک ابزار آموزش دیجیتال برای نویسندگان انجام دادیم. در حالی که هر فرد دانشگاهی یک سیستم بهبودبهره‌وری نگارش برای خود تهیه کرده بود، مشاهده کردیم که شش عادت مشترک وجود دارند که بیشتر دانشگاهیان قدرتمند (و معمولاً با کمترین استرس) تمایل به انجام آنها دارند.

  • از قبل برای نگارش خود محدوده زمانی تعیین می‌کنند

زمان‌بندی- مشخص کردن زمان برای نگارش از قبل- تنها عادت مشترک بین نویسندگان ما بود. ظاهراً فرقی نمی‌کرد که روش تعیین محدوده زمانی که یک دانشمند انتخاب می‌کند چه باشد یا هر جلسه نگارش چقدر طول بکشد. تعدادی دوره‌های زمانی  بلند را برای آخر هفته در نظر می‌گرفتند در حالی که بقیه، زمان‌های عادی و کوتاهی را در طول روز یا در طول هفته ترجیح می‌دادند. چیزی که مهم به نظر می‌رسید، کار برنامه ریزی بود، چون این کار فرد را از لحاظ ذهنی برای نگارش آماده می‌کرد- و بدین ترتیب فرایند را آسان‌تر و کم فشارتر می‌کرد.

  • ضرب‌الاجل‌های مصنوعی برای خود  تنظیم می‌کردند

دانشگاهیان معتقدند  وقتی ضرب‌الاجل‌های خارجی ندارند، بهره‌وری‌شان دچار افت می‌شود. این بخصوص در نوشتن کتاب‌ها، مونوگرافها یا مطالعات موردی صدق می‌کند که هر کدام بهتنهایی زمان قابل توجهی در بر می‌گیرند. در حالی که محققان همیشه از فشار ضرب‌الاجل‌های خارجی لذت نمی‌برند، می‌دانند که آنها ذهن را متمرکز می‌کنند.

  • به دلخواه به دنبال وضعیت فلو هستند (غوطه‌وری ذهنی و زمانی که ایده‌های جدید و مناسب نگارش به ذهن خطور می‌کند) 

دانشگاهیان پرکار به دلخواه خود زندگی کاری خود را برای رسیدن به وضعیت فلو که برای تحویل یک پروژه نگارش به آن نیاز دارند، سازماندهی می‌کنند. اما آنهایی که راحت‌ترینارتباط را با نوشتار برقرار می‌کنند،  بهترمی دانند چه زمانی تلاش برای پیدا کردن این وضعیت فلو را متوقف کنند. معمولاً آنها تنفسی برای خود در نظر می‌گیرند تا بروند و کاری دیگر انجام دهند تا این که بخواهند هرگونه فشاری را برای نگارش تحمل کنند. 

« وقتی که در وضعیت فلو هستم عالی است اما یاد گرفته‌ام که خودم را مجبور نکنم. اگر اتفاق نیفتاد متوقف می‌شوم. ناامید کننده است اما تلاش برای نوشتن وقتی که قادر به انجام آن نیستید، آسیب زننده می‌باشد. باید قبول کنید!»

  • ساختارهای پاسخگویی برای خود طراحی می‌کنند

بهره‌ور‌ترین نویسندگان از نوعی رویکرد پاسخگویی برای کمک به نگارش خود استفاده می‌کردند، اگرچه این رویکردها بسیار متفاوت بودند. بعضی از دانشگاهیان همکاری‌هایی را در ارتباط با پاسخگویی با دیگران انجام می‌دادند (تبادل پیش‌نویس‌ها با یکدیگر، توافق درباره تعداد کلمه و ضرب‌الاجل‌ها). بقیه روش غیررسمی‌تری اتخاذ می‌کردند و فقط ترجیح می‌دادند به‌طور مشارکتی کار کنند. کار مشارکتی باعث می‌شود نویسندگان احساس تنهایی کمتری در امور نگارشی خود بکنند؛ به اعتقاد آنها یک تعهد ساده و شخصی به منظور نوشتن برای اشخاص دیگر به آنها انگیزه‌ای می‌بخشد که برای ادامه روند نگارش به آن نیاز دارند.

«من از همکاری در نگارش به عنوان یک ماشه روانی استفاده می‌کنم. این که شما باید به فرد دیگری کاری را تحویل دهید، باعث می‌شود که شما محکم سر جای خود بنشینید. ناامید کردن شخصی دیگر خیلی سخت‌تر از ناامید کردن خودتان است».

  •  از گام‌های کوچک و ضرب‌الاجل‌های کوتاه برای انجام پروژه‌های بزرگ استفاده می‌کنند

دانشگاهیان پرکار یاد گرفته‌اند تا چگونه فرایندهای نگارشی خود را انجام دهند تا توسط پروژه‌های بزرگ مغلوب نشوند. اغلب، آنها این کار را با استفاده از رویکرد گام‌های کوچک انجام می‌دهند که بدین‌وسیله آنها به تدریج و یا با قرار دادن ضرب‌الاجل‌های کوتاه به یک هدف بزرگ نگارشی نزدیک می‌شوند.

گاهی اوقات وقتی که در شروع یک پروژه جدید هستید،  احساس می‌کنید این پروژه مانند کوهی بزرگ است. شما واقعاً نیاز به خرد کردن آن به قطعات کوچک دارید تا از پس آن بر آیید، در غیر این صورت هرگز شروع به کار نخواهید کرد. ابتدا مرور پیشینه را بنویسید یا بخش داده‌ها را انجام دهید که آسان‌تر است.

  • خارج از محدوده‌های خود به نوشتن ادامه می‌دهند

محققان، شروع پروژه‌های جدید را سخت‌ترین بخش از فرایند نگارش می‌دانند، که در این زمینه دانشگاهیان ارشد از «فشار انتظارات» سخن می گویند. بسیاری دیگر نیز از گرفتارشدن که در شکافی عظیم بین انتهای یک پروژه و آغاز پروژه دیگر می گویند. در این شرایط بسیاری استفاده از نوشتار آزاد را پیشنهاد می‌کنند. یک روش بدون ارزیابی برای رفع موانع، که در آن نویسنده مطالبی را در صفحه بدون نگاه کردن به نوشتار خود و بدون ویرایش می‌نویسند تا از گیر ابتدایی خارج شود.

«همچنین توصیه من به دانشجویان دکترا اجتناب از وقفه‌ بین نگارش تحقیقات است چون در این شکاف‌ها است که شما اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهید. شما باید به نوشتن ادامه دهید. حتی اگر مقالات کوچک‌تر باشد. باید ادامه دهید و درگیر بمانید.»

 


لینک مطلب اصلی: اینجا

 

منبع: Researchimpact.ir

پربازدیدترین مطالب

تعریف اثربخشی تحقیقات

دوشنبه 20 آذر 1396 ساعت 07:24 ب.ظ

پروژه های اثربخشی

یکشنبه 10 دی 1396 ساعت 09:19 ب.ظ

ارتباط با ما

یکشنبه 3 دی 1396 ساعت 02:53 ب.ظ

کارگاه های آموزشی اثربخشی

دوشنبه 11 دی 1396 ساعت 10:32 ق.ظ

برای ما بنویسید

سه شنبه 28 آذر 1396 ساعت 09:54 ب.ظ

دریافت جدید ترین مطالب

اثربخشی تحقیقات در شبکه های اجتماعی

ارتباط با ما

تهران، بزرگراه جلال آل احمد، پل نصر (گیشا)، دانشگاه تربيت مدرس، ساختمان مدیریت امور دانشجویی (کتابخانه قدیم)، طبقه سوم، بلوک سمت راست


021-88220295-7
info@researchimpact.ir
ارسال پیام


استفاده از مطالب این وبسایت برای مقاصد غیر تجاری و با ذکر منبع بلامانع است. کليه حقوق اين سايت متعلق به اثربخشی تحقیقات می‌باشد.

Copyright © researchimpact